Het fenomeen van (hydrofiel) nat worden of (hydrofoob) niet-nat worden van een vast stof door een vloeistof kan beter begrepen door het bestuderen van wat de contacthoek genoemd wordt. Een goniometer kan hiervoor worden gebruikt.

Gebruik de schuifbalk om de bevochtigbaarheid van de oppervlakte te veranderen en om te zien wat er met de contacthoek gebeurt.

Op een hydrofobe oppervlakte, blijft het water meer als een druppeltje liggen, met een minimaalcontactgebied met het substraat en een maximumcontacthoek.

Op een hydrofiele oppervlakte zal een waterdruppeltje gemakkelijk uitspreiden, de contactoppervlakte tussen het water en het substraat zal zo maximaal mogelijk worden en de contacthoek minimaal .

De druppel vloeistof die de contacthoek oplevert kan worden gezien als bereikt evenwicht tussen de drie krachten in kwestie. Namelijk, de spanningen van twee raakvlakken tussen vastestof en vloeistof, dat tussen vastestof en gas en dat tussen vloeistof en gas. De hoek in de vloeibare fase wordt contacthoek genoemd of

"natmaakhoek". Het is de hoek tussen het raakvlak, van de oppervlakte van de vloeistof, en het raakvlak van de oppervlakte van de vaste stof, op ieder punt van hun raaklijn.

Studies en metingen van contacthoeken van vloeistoffen op vastestoffen hebben een groot technologisch belang. Dit is vooral waar met water; elke actie van water ter wereld wordt gecontroleerd door het natmaakgedrag met een vastestof waarmee het in contact komt. Bijvoorbeeld, de contacthoek van water op onze huid is boven de 90°. Als het nul was, zou het water de poriën van de huid kunnen binnendringen. De structuur van een vogelveer is dusdanig geconstrueerd dat de contacthoek van water op een gewone veer hoger is dan 150°. Machines zijn gewoonlijk gecoat met een dunne laag van vet of olie om vooral tijdens vervoer corrosie door water te verhinderen. Dit wordt bereikt door het feit dat een vet- of olielaag een goed niet-bevochtigbaar systeem voor water vormt.